TAKE ME HOME TOUR
O2 ARENA, LONDYN
24.02.2013 już na zawsze pozostanie datą którą przełamałam wszelkie bariery.
Chłopaki z One Direction pojawili się w moim życiu w 2010 roku. Wpadli w moje życie i dosłownie w chwilę narobili w nim takiego zamieszania. 2011 rok był tym przełomowym. Niekończące się wywiady, pierwsze single, mini trasy. Nigdy nie zapomnę jak planowałam wyjazdy do Birmingham na podpisywanie książki "Dare To Dream", czy pierwszą w życiu prawdziwą trasę koncertową "Up All Night Tour". Na każde z tych wydarzeń próbowałam kupić bilety, niestety nieudolnie. Będąc przedtem na 3 koncertach w życiu i to w Polsce, nie miałam pojęcia jak naprawdę wygląda takie kupowanie biletów. Nigdy w życiu nie przypuszczałam, że arena potrafi wyprzedać się w kilka minut! Nie zapomnę tego uczucia gdy na ekranie pojawia się napis SOLD OUT lub brak dostępnych miejsc. To nawet nie był płacz, to był ryk. Rozpacz i zamiar nie wyjścia z łóżka już nigdy więcej. Znacie to uczucie kiedy bardzo Wam na czymś zależy, ale wszystko dookoła wydaje się działać wbrew Waszym największym marzeniom? Heartbreaking.
Tak oto spędziłam swoje pierwsze 3 lata jako fanka zespołu One Direction - bez jakiejkolwiek wizji zobaczenia ich kiedykolwiek na żywo. A co dopiero spotkania ich lub przytulenia!
Marzyłam. Tak bardzo marzyłam. Sny z nimi w roli głównej trwały przy mnie co noc.
Jeszcze te wszystkie twitterowe #imagines, takie gimbusiarskie teraz, takie przepiękne i prawdziwe wtedy.
Na samym początku chyba wszystkie moje koleżanki dzieliły ze mną tą "miłość" do zespołu One Direction. Każdej z nas wydawało się, że nigdy nie byłybyśmy w stanie przestać ich lubić, słuchać. Że nigdy ich nie zostawimy. Kiedy patrzę na to z perspektywy czasu.. prawdopodobnie jestem jedyną osobą, która naprawdę tu została. To właśnie ja okazałam się być tą, która kocha bezgranicznie. Tą dla której ten zespół, ta muzyka stały się czymś o wiele więcej niż tylko chwilą fangirlingu. Inspiracja do życia. Inspiracja do spełniania marzeń. Tak wiele pozytywnej energii. Tak wiele szczęścia. Tak wiele pięknych łez.
Nie przestawałam czekać. Nie miałam zamiaru się nigdy poddać. Nigdy.
Nie pamiętam dnia w którym ogłoszono trasę Take Me Home. Pamiętam, że jedynymi miejscami do jakich miała zawitać ta trasa były okolice Wielkiej Brytanii, o reszcie Europy nie było mowy. Przynajmniej na początku. Kiedy powiedziałam tacie, że marzę by polecieć na ich koncert, powiedział mi, że jest pewien, iż niedługo chłopcy przyjadą gdzieś bliżej nas, chociażby do Berlina. Ale ja nie mogłam już dłużej czekać. Nie potrafiłam już dłużej czekać, czując, że marnuję absolutnie każdą możliwą szansę. Po burzliwej dyskusji uznaliśmy, że jeszcze nigdy nie byliśmy wszyscy razem w Londynie oraz, że mój koncert mógłby być dobrym pretekstem by zwiedzić to miejsce. Nie zapomnę tego szczęścia i tego jak podczas kupowania biletów płynęły mi łzy. Ale to nie był koniec moich przygód.
Bilety jak zawsze wyprzedały się w chwilę. Pamiętam, że gdy na oficjalnej stronie nie było już dostępu do żadnych biletów, jakieś dziewczyny podsyłały linki do stron gdzie pozostały ostatnie bilety. Byłam kierowana tak wielkim pragnieniem zakupu, że nawet przez myśl mi nie przeszło, że z moimi biletami mogłoby być coś nie tak. Otworzyłam pierwszą stronę i tam gdzie były dostępne bilety, zwyczajnie je zamówiłam.
Byłam najszczęśliwszą osobą na świecie gdy codziennie zaglądałam do skrzynki, czy przepustka do spełnienia marzeń wreszcie dotarła. Trwało to do momentu, aż zostały trzy tygodnie do koncertu, a ja zdałam sobie sprawę z tego, że moje bilety nigdy nie miały do mnie dotrzeć. Szukaliśmy z tatą strony internetowej z której je zamówiłam, ale strona o takim adresie już nie istniała. Ktoś.. zwyczajnie mnie oszukał. Mnie i nie tylko mnie. Kolejny życiowy zawód. Początki jednak są okropnie trudne.
W tamtym momencie myślałam, że nigdy nie będę w stanie przestać płakać. Tak właśnie się czułam. Jakby świat mi się zawalił. Kocham patrzeć na takie momenty wstecz z miejsca w którym jestem dzisiaj, bo potrafię docenić każdy mały element z tej długiej drogi jaką przeszłam. Usiedliśmy z tatą i znaleźliśmy stronę Viagogo, o której pewnie mieliście okazję już słyszeć. Strona ta sprzedaje bilety od tak zwanych osób trzecich. Jest to takie małe targowisko, gdzie można zaopatrzyć się w bilety, które wyprzedane zostały w oficjalnych kasach. Bilety potrafią być tam o wiele droższe niż normalnie i podobno nie zawsze można im ufać w 100%, ale ja nie miałam już nic do stracenia. Znaleźliśmy z tatą bilet w podobnym sektorze jaki miałam kupiony wcześniej, w tym samym dniu koncertu, tylko rano. W 2013 roku 1D grali po dwa koncerty w Londynie dziennie. Udało mi się kupić jeden z chyba ostatnich biletów na poranny koncert i Dzięki Bogu wszystko zdążyło dotrzeć do mnie na czas. Przygoda, przygodą, ale naprawdę modliłam się by więcej mnie takie rzeczy nie spotkały, szczególnie gdy będę już w Londynie, gotowa spełnić marzenia. Przelot, pobyt w Londynie i wejście na arenę - wszystko udało się bez najmniejszych przeszkód. Gdy przekroczyłam próg areny.. radość przepełniała absolutnie każdą część mojego ciała. Byłam S Z C Z Ę Ś L I W A.
Nie pamiętam wiele z samego oczekiwania na koncert. Z nikim nie rozmawiałam, nigdzie nie chodziłam. Stałam i czekałam. To jedyne co byłam w stanie robić. Byłam zupełnie nowa w tym świecie. Teraz będąc już po tak wielu koncertach w moim życiu wiem jak to wszystko funkcjonuje. Wiem co powinnam, jak powinnam robić. Ale wtedy? Wtedy byłam tylko dzieckiem, któremu udało się wyrwać z Polski by zobaczyć na żywo swoich idoli. Możecie wyobrazić sobie jak się czułam.
Gdy weszłam już na trybuny i zajęłam swoje miejsce, obserwowałam jak przez ponad godzinę ludzie schodzili się na halę. Byłam jedną z pierwszych osób, więc zastałam arenę prawie pustą. To jeden z najpiękniejszych widoków gdy tak ogromna sala zapełnia się szczęśliwymi ludźmi poubieranymi w różne kolorowe rzeczy i koszulki z wizerunkiem tego jednego jedynego zespołu dla którego każdy z nas się tam pojawił. Chociaż jeszcze piękniejszy jest moment gdy koncert się zaczyna, a w oczach każdego z nas pojawiają się łzy.
Koncert supportowali chłopaki z 5 Seconds of Summer (jeszcze tacy młodziutcy i zupełnie nieświadomi tego co ich czeka) oraz wokalistka Camryn. Gdy nareszcie zaczęło się odliczanie i na ekranie pojawiła się czołówka, zaczęłam płakać, podobnie jak wszystkie osoby dookoła mnie. Gdy chłopaki pojawili się na scenie jedyne co mogłam robić to krzyczeć. Wykrzykiwałam głośno teksty każdej z piosenek, łzy mimowolnie ciekły mi po policzkach, a ja tańczyłam. Tańczyłam jak nigdy. Byłam tam sama, a ani trochę nie czułam się samotna. W tamtej chwili nie byłam samotna. Skakałam najwyżej jak się dało, machając głową i rękami w każdą możliwą stronę, a momenty ogromnego płaczu zamieniały się w chwile bezdechów. Nie będę kłamać. Żadne wyobrażenia, czy sny o tym dniu, nie były nawet w jednej dziesiątej tak idealne jak rzeczywistość. To uczucie, uczucie, że Ci ludzie których od tylu lat oglądasz na ekranach komputerów, telewizorów, ludzie którzy stanowią tak wielką część Twojego życia, nagle są tam przed Tobą. Prawdziwi. Ten moment kiedy uświadamiasz sobie, że żaden z nich nie jest tylko wytworem wyobraźni, kiedy piosenki, które słuchasz po milion razy dziennie, nagle nabierają zupełnie innego brzmienia na żywo. W jaki inny sposób mogę to opisać?
More Than This, Loved You First, Last First Kiss, Moments, Summer Love, Over Again, Little Things, Teenage Dirtbag, Rock Me, She's Not Afraid... i wreszcie What Makes You Beautiful.
Piosenki, które już zawsze będą przywoływały najpiękniejsze wspomnienia.
" Właśnie dziś rano wróciłam z Londynu. 24.03.2013 roku był najpiękniejszym dniem mojego dotychczasowego życia. To było... nie mam słów. ŻADNE słowa tego nie opiszą. KONCERT ONE DIRECTION. Zobaczyłam na żywo moich cudownych chłopaków. Po tylu latach wylewanych łez! NIGDY nie przeżyłam niczego piękniejszego.. a przecież w swoim życiu widziałam i doświadczyłam już tak wiele.
JAK MOGĘ KOCHAĆ ICH TAK BARDZO?!
Ta wielka arena, tysiące fanów i ONI. Najwspanialsi ludzie na całym tym świecie. Zrobiłabym tak wiele by każdy moment mojego życia móc spędzić blisko nich, poznać ich, przytulić. Oddaję im całe swoje serducho. Dopiero tam uświadomiłam sobie jak wiele oni dla mnie zrobili, jak bardzo potrzebuję ich miłości. Oni przenoszą mnie w inny świat, zmieniają moje życie.. zmieniają mnie. Dla nich chcę być lepszym człowiekiem, dla nich chcę walczyć ze wszystkim co złe na tym świecie. Dla nich muszę dążyć do wszystkich celów w życiu i nigdy nie mogę się poddawać. Dzięki nim nie tylko zapominam o całym świecie, ale wręcz potrafię stawić mu czoła. Oni zamykają mi oczy w marzeniach, jednocześnie otwierając je na przepiękne życie. 5 osób które nigdy nie będą dla mnie zwyczajne. Są ogromną częścią mojego życia, mojego serca, mnie. Oni nadali mojemu życiu tak wielu przepięknych kolorów, pomogli odkryć mi nie tylko moje największe pasje, ale również to jakim człowiekiem chcę być i dokąd chcę w życiu podążać. Dzięki nim mam marzenia. Dzięki nim wierzę. KOCHAM ICH. i już zawsze będę. "
( wpis z pamiętnika - 25.02.2013r)
Czy nie właśnie tym powinna być dla nas muzyka? Czy nie takie uczucia powinny wywoływać w nas osoby, które nas inspirują? Mogłabym godzinami opowiadać o swoich uczuciach. Ale prawda jest taka, że to trzeba zwyczajnie przeżyć. Trzeba to czuć. Trzeba tym żyć. Przez cały ten pobyt chłopaków na scenie nie myślałam o niczym innym jak o tym jak cudownie się bawię i jak chcę wykorzystać każdą chwilę, póki trwa.
1D są cudownym zespołem. Przekazują tak wiele emocji. Tak wiele energii. Latają po scenie jak głupki, dokuczając sobie i ciesząc się każdym momentem. Ich głosy są wyjątkowe, ich uśmiechy przepiękne. A samo show NIEZAPOMNIANE.
Jestem pewna, że spotkaliście się już z tym stwierdzeniem, że najgorszy moment to ten w którym artysta schodzi ze sceny, światła się zapalają, a Ty zdajesz sobie sprawę z tego, że nadal jest tak samo nieosiągalny.
Temu uczuciu towarzyszą dwie główne emocje. Bezgraniczne szczęście, ta myśl, że właśnie przed chwilą spełniłeś swoje prawdopodobnie największe marzenie, wygrałeś życie i teraz możesz już umrzeć. Lub wewnętrzna rozpacz, dlaczego to musi być koniec. Dlaczego oni nie mogą tu wrócić. Dlaczego nie mogę zostać w tym miejscu już na zawsze. Powrót do rzeczywistości boli prawdopodobnie bardziej niż cokolwiek innego. Ale takie właśnie są te nasze marzenia.
Często gdy jestem po koncercie i wciąż chodzę zapłakana ludzie pytają mnie dlaczego w ogóle chodzę na te koncerty skoro później zamiast być szczęśliwa, jestem smutna?
Sama zadaję sobie to pytanie, ale odpowiedź bardzo dobrze znam głęboko w sercu.
Bo żyjemy dla tych kilku minut bezgranicznego szczęścia. Bo dla tych chwil jesteśmy w stanie przetrwać najgorsze cierpienia. Bo to właśnie te chwile, trzymają nas, gdy życie zmusza nas do upadków.
Niektórzy śmieją się, że wybrałam sobie prawdopodobnie najdroższe hobby. Ale nic nie jestem w stanie z tym zrobić. Nie kontroluję tego, czego pragnie moje serce. Bo razem z nim, pragnie tego cała reszta mojego ja. Być może jest to najdroższa pasja.. ale dla mnie jest również tą najpiękniejszą. To ona uświadomiła mi jakie to uczucie gdy udaje Ci się osiągnąć coś na co tak długo czekasz. Nauczyła mnie cierpliwości, pokory. Wytrwałości, wiary. Szacunku do innych ludzi i ich zainteresowań. Nauczyła mnie miłości jakiej wcześniej nie znałam. Niektórzy nazywają to "miłością platoniczną", ale dla mnie to zwyczajnie uczucie przynależności do jakiegoś miejsca innego niż dom. Przynależność do pewnej społeczności, identyfikowanie się z nią. Wspólne dzielenie się czymś, co rozumieją tylko jej członkowie.
Marzę o tym by być w stanie realnie opisać to jak wspaniale było gdy w drodze na arenę śmiałam się sama do siebie jadąc metrem. Jak piękne było gdy Niall pomachał gdzieś w stronę mojej trybuny i każda z osób dookoła mnie zaczęła płakać czując, że ten gest był skierowany tylko i wyłącznie w jej stronę. Moment gdy wszyscy włączyli swoje flesze w telefonach podczas Little Things, a arena zamieniła się w nasz wspólny dom. Jak cudownie chłopaki wykonali cover do Teenage Dirtbag, lub gdy unosili się na platformie, by być bliżej fanów. Chciałabym opisać to jak piękny jest Harry na żywo, jak Niall i Zayn są najsłodszymi istotami chodzącymi po tej planecie.. jak bardzo talent Liama zwala wszystkich z nóg i jak bardzo Louis rozświetla tą ogromną scenę. I to uczucie gdy światła się zapalają, rozglądasz się dookoła siebie, a wszyscy podciągają nosy i przecierają zapuchnięte od płaczu oczy. Ten moment kiedy wracasz później sama metrem, łzy płyną strumieniami, ludzie pytają czy coś się stało, a Ty jedyne co możesz zrobić to uśmiechnąć się najszerzej najszczerszym uśmiechem i płakać dalej. Gdy wysiadasz z metra, a na stacji czekają na Ciebie rodzice z otwartymi ramionami wiedząc, że jedyne czego teraz potrzebujesz to big hug. I gdy wracacie wieczorem do hotelu, a Ty całą drogę rozemocjonowana opowiadasz o każdym momencie tego najpiękniejszego dnia. I gdy kładziesz się wieczorem do łóżka i próbujesz odtworzyć każdy najmniejszy fragment tego co się wydarzyło. I wykończona po całym dniu stania, krzyczenia, płakania, emocji, w końcu zamykasz oczy. I ta ostatnia już łza spływa Ci jeszcze po policzku na poduszkę. A później zapadasz w sen i znowu jesteś tam na Arenie. Znowu możesz być blisko nich. Cieszyć się, płakać. Znowu czujesz, że to jest właśnie to miejsce do którego należysz.
Czy nie dla takich chwil się żyje?
