Spotkanie The Rasmus 12.05.2012

SPOTKANIE THE RASMUS

STUDIO DZIEŃ DOBRY TVN, WARSZAWA
 

Z samego rana tata podrzucił mnie pod studio Dzień Dobry TVN. Stało tam już trochę osób, ale nie przejmowałam się! Przeogromnie szczęśliwa i podjarana ustawiłam się w kolejce koło innych osób. 

Zanim cokolwiek zaczęło się dziać minęło już kilka dobrych godzin.

Staliśmy, staliśmy. I w zasadzie tylko czekaliśmy.

Po jakimś czasie na szczęście wyszedł jakiś Pan z budynku i oznajmił nam, że niedługo przyjedzie zespół, a kiedy oni pójdą do góry na wywiad, to nas wpuszczą do środka na dół do kafejki. Niedługo później zobaczyliśmy chłopaków jak idą w stronę studia.. Przechodzili sobie spokojnie koło nas, a my wszyscy umieraliśmy ze szczęścia! Gdy wpuścili nas do środka, obejrzeliśmy na ekranie ich wywiad i zaraz po zakończeniu wywiadu zespół zszedł do nas na dół. To było niesamowite! Chłopaki byli bardzo mili, cierpliwi. 

Było nas tam bardzo dużo, a mimo to czekali, aż każdy się z nimi spotka, porozmawia, weźmie autograf, zrobi zdjęcie. Rozstawili się po całym pomieszczeniu, każdy w innym miejscu, tak byśmy mogli krążyć od jednego do drugiego. Spotkałam się z Paulim, który opowiadał mi jakieś żarty! Eero, któremu nie wiem dlaczego opowiadałam o swoim starszym bracie. Aki, z którym zrobiliśmy sobie chyba całą sesję zdjęciową! no i Lauri, który jak już wspomniałam w poprzednim poście.. jest jednym z najsłodszych ludzi na świecie! Zrobiłam sobie z nim fotkę, chwilkę porozmawiałam, podpisał mi zdjęcie, bilety. Poprosiłam kogoś o zdjęcie jak się do niego przytulam i bardzo zdziwił się, że moje wymarzone zdjęcie to właśnie takie gdzie stoję tyłem haha. Śmiał się ze mnie, ponieważ chodziłam za nim po całej sali robiąc mu zdjęcia. Moje ulubione to takie gdy on podpisuje komuś zdjęcie i nagle zdziwiony patrzy w obiektyw aparatu, ponieważ sekundę wcześniej wykrzyczałam głośno jego imię.

Przebywanie w ich towarzystwie przyniosło mi wiele pozytywnych uczuć. Naprawdę czułam się dobrze będąc fanem. Mówiąc im jak ich lubię, dziękując za koncert, ustawiając się do zdjęć, czy czekając na podpisane zdjęcia. Uważam, że to naprawdę wyjątkowa "praca". Wspieranie artysty. Bycie tam dla niego... a gdy udaje Ci się osiągnąć właśnie coś takiego? nieprawdopodobnie wdzięczna praca. 

Przeczytałam gdzieś kiedyś, że bycie w jakimkolwiek fandomie to etat na całe życie.. poza tym, że wydajemy pieniądze, zamiast ich zarabiać, to naprawdę trafne słowa. W pewnym sensie tym się kieruję. 

To nie jest tylko największa na świecie pasja, czy dosyć dziwne hobby. Czuję jakby spoczywał na mnie pewnego rodzaju obowiązek. Coś co łączy mnie z artystą, którego wspieram. Taka chęć pomocy mu, chęć zapewniania go o tym, jak ważny dla mnie jest. 

Nie każda osoba potrafi to zrozumieć.. częściej właśnie nie udaje im się tego pojąć. Ale to nic. Jestem przekonana o prawdziwości swoich uczuć i mimo, iż kiedyś po głowie często krążyły mi pytania dlaczego tak właśnie jest, to moje serce było pewne tego wszystkiego od samego początku. Wiedziało co kochać. Wiedziało kogo kochać. Wiedziało jaką drogą podążać. Minęły 3 lata od tamtego dnia, a moje doświadczenia wciąż rosną. Dziś jestem w 100% pewna, że droga marzeń jaką podążam była tą najidealniejszą dla mnie i do tej pory nie przestaje mnie zaskakiwać. 

Nigdy nie przypuszczałam, że tak wiele rzeczy jest możliwych.. i że takie marzenia naprawdę się spełniają.

Amen.

"Still feels like the first time
to stand here by your side
together regardless
we'll walk through the darkness
Still feels like the first day of my life"